من همیشه دوستدار یک زندگی عجیب و پر حادثه بوده ام شاید خنده ات بگیرد اگر بگویم من دلم می خواهد پیاده دور دنیا بگردم ٬ من دلم می خواهد توی خیابان ها مثل بچه ها برقصم ٬ بخندم ٬ فریاد بزنم ٬ من دلم می خو

ای اشتیاق به زیستن

مرا دریاب و به خانه ی او ببر

به حقارت این سبد پاره

نگاه نکن

موسائی حمل می کند.

یا من در اشتباهم

یا سپیده یادش رفته سر بزند

یا تاریکی با چشمانم به شوخی نشسته

یا چشمانم به تاریکی عادت کرده

یا چیزی درون سینه ام می سوزد

یا من به مقراضی رهایی را چیده ام

هرچه هست یا نیست

نه این زندگی عرضه تمام کردن بازی را دارد

نه من ادم خوب بازی کردن روزهای بد بودم

پ.ن:أَجِرْنَا مِنَ النَّارِ يَا مُجِيرُ

وقتی می آمدم جهان

بوی سیب تازه می داد

نمی دانم چرا شرابش به من رسید